Ik sta in de metro, het is donderdagochtend 8.00. Het is druk dus mijn hand zoekt naar houvast en vindt de metrostang. Vlak naast mijn hand zie ik de hand van een al wat oudere vrouw. Ze is niet mooi maar ook niet lelijk. Ze ziet er intelligent uit. Ze kijkt de wereld in met een blik waarin heel veel pijn ligt maar waar ook vooral kracht uitspreekt. Ze is klein, maar houdt haar kin hoog opgeheven dus niemand die haar zal missen.
Nu ben ik degene die zich klein voelt. Wie ben ik eigenlijk om van de wereld te verwachten dat ik het perfecte uiterlijk en leven heb? Waar heb ik dat eigenlijk aan verdiend? Waar ben ik nou eigenlijk mee bezig? Ik ben vooral behoorlijk egoistisch volgens mij.

De metro stopt bij de volgende halte en de vrouw moet er hier uit. Ik niet. Haar oudere hand naast de mijne verdwijnt weer. En ik kijk haar na. Kleine pasjes, maar wel krachtig. Dit is een vrouw die precies weet wat ze aan de wereld heeft en niet meer verwacht dan dat.

 

Een van de best bewaarde geheimen is volgens mij dat gelukkig zijn helemaal niet zo moeilijk is. Gelukkig zijn is namelijk in veel gevallen een keuze. Dat sommige mensen nou eenmaal veel meer redenen hebben om gelukkig te zijn is een feit. Maar dat betekent niet dat het onmogelijk is om het geluk te vinden als je het niet zo getroffen hebt. Het draait uiteindelijk allemaal om acceptatie.Je kan best een intens gelukkig gedrocht zijn, als je jezelf maar accepteert. Zo moeilijk is dat niet. Het probleem met mensen is hun eindeloze perfectionisme, het verlangen naar méér en beter.

 

Ik wil niet meer perfectionistisch zijn. Ik bèn namelijk niet perfect. Dus waarom zou ik naar het onmogelijke streven als ik toch wel weet dat ik dat nooit zal bereiken? Wat ik met afvallen dacht te bereiken was geluk. Maar, wat een verassing, ik vond alleen maar moeheid en kou. 8 kilo lichter dan eerst maar de last op mijn schouders lijkt alleen maar toe te nemen. Dus ik stop er nu definitief mee. Ik ga nooit meer minder dan 1500 kcal op een dag eten om af te vallen. Ik wil iets anders met mijn leven dan obsessief daarmee bezig zijn. Ik verdien meer, mijn omgeving verdient meer.

 

Dus ik ga stoppen met afvallogjes plaatsen. Zoiezo plaatste ik al niet veel publieke logjes meer maar ik ga nu helemaal alleen nog maar privé loggen, en over andere dingen. En daar wil ik ook misschien wel mee stoppen. Ik heb de laatste tijd meer behoefte aan 'echte' mensen om me heen.

 

Ik hoop dat iedereen die dit leest ooit zichzelf gaat accepteren. Gewoon omdat iedereen hier dat verdient.

 

Liefs Louelle

Gisteravond was ik even snel aan het zappen tussen het leren en trainen in. Wat ik toen tegenkwam was een programma over kinderen die te dik zijn. Misschien dat jullie het wel kennen. Het heet in ieder geval 'Help, mijn kind is te dik'. Ik was benieuwd wat het voor programma zou zijn, geobsedeerd dat ik ben met afvallen dus ik installeerde mezelf in mijn luie stoel. Maar ik heb het niet gered om helemaal uit te kijken (moest weg maar anders had ik t waarschijnlijk ook niet volgehouden). Wat ongelofelijk dat ze dit soort dingen uitzenden. Ik vind niet snel iets erg, maar dit was gewoon niet om aan te zien.

 

Het programma gaat zegmaar zo: Nicolette van Dam gaat bij basisschool(!!)kinderen langs om hun al zo lage zelfbeeld nog eventjes lager te maken. Het zieligste geval vond ik een overduidelijk doodongelukkige jongen die, inderdaad, veel en veel te zwaar was. Hij werd afgezeken omdat ie niet met de fiets naar school wilde (omdat ie dan de hele dag bezweet is, wat ik gewoon snap dat ie dat niet wil, hij word misschien ook gepest en voelt zich al onzeker genoeg zonder zweet). Niet alleen door dat stereotype-dom-blondje-geval-Nicolette maar ook door zn ouders. Quote van zijn moeder: 'ik zou gewoon graag een keer zien dat je ervoor wilde gààt'. Echt kom op! Die jongen is al zo ongelukkig als de hel, en nu moet ie opeens meedoen met een tv programma dat als strekking heeft dat ie walgelijk is en abnormaal en boven alles niet goed genoeg zoals hij is. Echt, hoe logisch is het dan wel niet dat je dwars gaat doen als kind. Die ouders zelf zijn trouwens meestal ook allemaal te dik. Zelf je wel voleten en nooit sporten en dan vervolgens boos worden op je kind als die precies hetzelfde doet? Het enige wat die jongen wil is gewoon geaccepteerd worden. En natuurlijk zou het beter voor zijn gezondheid zijn om wat gewicht kwijt te raken. Ik geloof ook echt dat hij met de juiste hulp een goed gewicht kan bereiken maar met zulke ouders en zo'n irritante kutnicolette gaat dat natuurlijk nooit gebeuren.

De laatste tijd krijg ik steeds meer het idee dat de maatschappij van nu in zijn geheel een eetstoornis heeft. Zelf kreeg ik ookal op de basisschool te horen hoe slecht snoep enzo wel niet was. Ik was er toen totaal niet mee bezig, at wel eens een snoepje maar had er niet zo'n behoefte aan ofzo. Maar door die extreme focus en op de hele middelbare school ook al die gezondheidsprojecten kreeg ik het idee alsof ik een grote faal was als ik èèn keer iets 'verkeerds' at. Natuurlijk is er veel meer dat heeft bijgedragen aan mijn eetgestoorde gedrag maar toch, het is wel een van de redenen.

Ik ben blij dat de jaren van de basisschool voor mij gewoon in het teken stonden van kind zijn en niet in het teken van kcal en afvallen. Voor die kinderen in dat programma is dat dus niet zo. Maar alsof die kinderen daar de schuldige aan zijn. Die jongen heeft er niet voor gekozen om ouders te hebben die snoep voor hem kopen en hem niet op een sport hebben gedaan en het wel lekker   makkelijk vinden als ie op de computer zit want dan is ie stil.
Ik vind het walgelijk dat ze een soap maken van het leven van zulke kinderen. Dus ik ga dat programma ook nooit meer kijken.

Één ding weet ik zeker: die kinderen worden allemaal eetgestoorde volwassenen. Gefeliciteerd ouders!